Onlangs mocht ik als gastblogger voor I Love Theater schrijven over een onderwerp dat me na aan het hart ligt: het vak van regisseur en hoe je dat eigenlijk leert.

Dit seizoen begeleid ik vanuit Iris Performing Arts drie regisseurs in opleiding tijdens Footloose the Musical van Stichting IPA Producties. Geen traject waarin ze een jaar lang over mijn schouder meekijken, maar waarin ze zélf de repetitievloer op gaan, keuzes maken, scènes regisseren, leidinggeven, onderzoeken, soms vastlopen en weer verdergaan.

Want een musical regisseren leer je wat mij betreft niet uit een boek.

In mijn gastblog vertel ik over dit nieuwe leertraject, maar ook over mijn eigen visie op regisseren. Over de repetitievloer als zandbak, waarin ruimte moet zijn om te spelen en te ontdekken. Over een regisseur als kunstschilder, die spel, zang, dans, licht, decor en al die andere kleuren en lagen uiteindelijk samenbrengt tot één geheel.

En over iets wat voor mij minstens zo belangrijk is als artistieke kwaliteit: verbinding. De mens achter de acteur blijven zien, zonder als regisseur de verantwoordelijkheid voor iedereen te dragen. Ruimte geven én leiding durven nemen.

Uiteindelijk gaat het voor mij misschien wel om één van de mooiste vragen die je jezelf als maker kunt stellen:

Wie ben ik als regisseur?

Voor I Love Theater schreef ik er uitgebreid over in mijn gastblog Een musical regisseren leer je niet uit een boek.

Lees de volledige blog bij I Love Theater →