Zaterdagochtend, auto richting Amsterdam-Zuid, parkeren en nog een minuut of tien lopen. Inmiddels is het een vertrouwd ritueel geworden. Soms kom ik onderweg al medestudenten tegen. Vandaag niet, maar zodra iedereen boven langzaam binnendruppelt, is het meteen gezellig.

We zijn dit jaar met twaalf studenten. Zes van ons gingen samen door vanuit het eerste jaar, aangevuld met nieuwe studenten; zij-instromers en twee studenten die het tweede jaar al eerder hebben gevolgd. Er zit behoorlijk wat ervaring in de groep; sommige studenten hebben bijvoorbeeld al volledige zang- of conservatoriumopleidingen achter de rug.

En toch vind ik juist dát een van de mooiste dingen aan deze opleiding: hoeveel ervaring je ook hebt, er blijft altijd iets te leren.

Box breathing voor je nervus vagus

We beginnen iedere lesdag met box breathing: vier tellen inademen, vier vasthouden, acht tellen neuriën en weer vier tellen vasthouden. Een paar minuten lang.

Ik vind dat een heerlijke manier om de dag te beginnen. Mijn nervus vagus is er volgens mij ook behoorlijk blij mee. 😉

Daarna gaan we fysiek en vocaal aan de slag. Vandaag combineerden we zingen met stappen en bodypercussie. Dat vraagt soms behoorlijk wat coördinatie, maar ik vind dit soort oefeningen geweldig.

Van classical/lyrisch naar speech/belting

Vervolgens werkten we eerst aan onze lyrische kant en de meest ideale lyrische klank. Daarna gingen we verder met het thema waar deze periode om draait: Speech en Belting.

Techniek staat nooit los van begrijpen wat je doet. We krijgen daarom ook theorie: anatomie en akoestiek. En het analyseren van de zang door te luisteren naar de klankkenmerken. Vandaag bekeken en beluisterden we de nieuwe uitvoering van So Incredible van Ilse DeLange aan de hand van het Universal Voice Plan. Deze liedjes brengen we trouwens zelf in. Omdat het interessant is of omdat iemand er een vraag over heeft.

Tussendoor verlaat iedereen op zijn eigen tijdstip even de groepsles voor de individuele zangles. Ik had vandaag les van Syd Horster en ook dat was weer ontzettend leuk en leerzaam.

Wat ik daarin sinds vorig jaar echt heb geleerd, is dat ik niet meer van mezelf verwacht dat iets onmiddellijk moet lukken. Soms ben je weken bezig om één onderdeel te verfijnen. De methodiek kan heel helder maken wat je technisch kunt veranderen en je kunt het verschil vaak direct ervaren. Maar daarna moet je lichaam het nog leren. Het moet uiteindelijk onderdeel worden van je systeem.

Vorig jaar kon ik daar nog weleens ongeduldig van worden. Nu heb ik veel meer vertrouwen: dit komt wel goed.

Juist hier mag het misgaan

Misschien vind ik dat wel een van de bijzonderste aspecten van onze groep. Je kunt jarenlang zingen. Je kunt ontzettend goed zijn. Je kunt een conservatorium hebben afgerond. En dan nog kun je voor een groep gaan staan en letterlijk staan shaken omdat je onzeker bent.

Zingen is kwetsbaar.

Daarom is een veilige leeromgeving zo belangrijk. Hier is een fout niet iets waarvoor je wordt veroordeeld. Integendeel: als iets niet lukt, ontstaat er juist materiaal om mee te werken. En daar leert niet alleen degene voor de groep van, maar de hele klas.

Dat zie je vooral tijdens de masterclasses in de middag. Iedere lesdag werken vier studenten voor de groep aan een zelfgekozen nummer binnen het thema. Vorige lesdag was ik zelf aan de beurt met Take the A-Train. Origineel van Ella Fitgerald. Ik gebruikte de versie van Nikki Yanofski (leuk!!). Vandaag kon ik dus heerlijk vanaf de andere kant meekijken en meedoen.

Meedoen ja. Want ook wij worden regelmatig aan het werk gezet. Als een oefening interessant is, doet de rest mee. Zo voel je in je eigen stem wat er gebeurt. Soms helpt dat ook degene die voor de groep staat: als iets spannend of moeilijk is en ineens elf mensen met je meedoen, sta je er letterlijk niet meer alleen voor.

We gebruiken daarbij onder andere de straw en het Universal Voice-masker als tools om de zangtechniek te ondersteunen.

En toen… Kahoot

Aan het einde van de dag werd onze kennis over akoestiek getest met Kahoot.

Ik word daar dus bloednerveus van. 😂 Niet vanwege de vragen, maar vanwege dat opzwepende muziekje én die klok. Je moet niet alleen het goede antwoord geven, maar ook nog razendsnel op je telefoon drukken.

Vandaag: had ik alle antwoorden goed!

En nee, nog steeds niet gewonnen. Ik ben kennelijk beter in goede antwoorden dan in snel klikken. Daar kan ik prima mee leven. 😉

Tot slot pakten we de zang- en bewegingsoefening van de ochtend nog één keer terug. Alleen kwam er nu een stuk bij, werd de beweging ingewikkelder én gingen we tweestemmig zingen.

En toen zat lesdag 4 er alweer op.

Veel geleerd. Heel veel gelachen. Genoten en veel bijgepraat met de leukste medestudenten. En vooral opnieuw beseft hoe ontzettend leuk ik het vind om zelf weer leerling te zijn.

Ik heb mijn klasgenoten en Alberto ter Doest trouwens netjes gevraagd of ik over onze dagen mocht bloggen en filmen. Het antwoord was ja.

Dus: bij deze. Kijk gezellig een lesdag met ons mee!